• دوشنبه ۲۸ اردیبهشت ماه، ۱۳۹۴ - ۱۴:۴۸
  • دسته بندی : اجتماعی
  • کد خبر : 942-47689-5
  • خبرنگار : ----
  • منبع خبر : خبرگزاری ایسنا

روستایی با 90 سال سابقه فرهنگی

سال 1394، نودمین سال تاسیس مدرسه در روستای بی‌بالان در شهرستان رودسر واقع در استان گیلان است. روستایی که 90 سال پیش علاوه بر مدرسه برای تحصیل، کارخانه چایسازی برای اشتغال و همچنین حمام عمومی برای بهداشت مردم داشت. این مدرسه در ابتدا با نام "خیام" تاسیس شد و هم اکنون با نام مدرسه ابتدایی شهید محمد باقر صدر پس از 90   سال دانش‌آموزان منطقه را در خود جای می‌دهد.

به گزارش  خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، منطقه گیلان، البته بنا به گفته ریش‌سفیدان این محل و همچنین شهرها و روستاهای همجوار، روستای بی‌بالان همواره در بحث فرهنگی و تحصیل، نسبت به نقاط دیگر پیشرو بوده و وجود پزشکان و جوانانی که موفق به کسب مدارج بالای تحصیلی در آن زمان شده‌اند، گواهی بر این مدعاست.

شاید این روزها کسی به یاد این موضوع نباشد اما 10 سال پیش در سال 1384 و زمانی‌که شورای اسلامی محل به‌دلیل اختلافات بوجود آمده منحل شده بود، 5 نفر از اهالی روستا که با نبود شورا به عنوان منتخبین محل شناخته می‌شدند در اقدامی که هیچگاه از اذهان مردم منطقه پاک نخواهد شد، هشتادمین سالگرد تاسیس مدرسه خیام در بی‌بالان را طی مراسمی باشکوه و در خور تحسین جشن گرفتند و گرامی داشتند.

در این مراسم که با حضور چشمگیر مردم محل، معلمان پیشکسوت مدرسه، افراد تحصیل‌کرده‌ای که در همین مدرسه و در سال‌های دور تحصیل کرده بودند و امروزه در مدارج عالی به کشور خدمت می‌کنند، شهرداران و اعضای شوراهای اسلامی شهرها و روستاهای همجوار و ... در مسجدجامع روستا و با همکاری رییس پایگاه مقاومت بسیج بی‌بالان برگزار شد، لوح‌های یادبودی برای تقدیر از تحصیل‌کرده‌ها و افتخارآفرینان محل اهدا شد و همچنین یاد و خاطره حبیب‌اله جعفری، فرامرز قاسمی و محمود ابراهیمی که از بنیان‌گذاران این مدرسه بوده‌اند، گرامی داشته شد.

حضور همکلاسی‌های قدیمی پس از سال‌ها در کنار یکدیگر و یادآوری خاطرات گذشته، فضای حاکم بر این مراسم را بسیار دوست داشتنی کرد و این در حالی بود که 10 سال پیش هم این افراد از وجود عقب‌ماندگی‌های این روستای فرهنگی اظهار تاسف می‌کردند، نکته‌ای که هم اکنون نیز می‌توان بر آن تاکید کرد، وقتی نگاهی به مطالب چاپ شده درخصوص این مراسم در نشریات 10 سال پیش می‌اندازیم متوجه می‌شویم که مشکلات درج شده در مورد این روستا همچنان به قوت خود باقی است و در واقع مردم کماکان با همان مشکلات دست و پنجه نرم می‌کنند.

زمانی‌که مدرسه خیام در روستای بی‌بالان تاسیس شد حتی شهرهای اطراف هم از داشتن یک مکان تحصیلی محروم بودند، بنابراین دانش‌آموزان مختلفی از شهرها و روستاهای اطراف برای تحصیل به بی‌بالان می‌آمدند که این موضوع در رونق بازار روستا نیز تاثیری انکارناپذیر داشت.

اکنون باید گفت که با وجود فرهنگ غنی و دارا بودن 90 سال سابقه تاسیس مدرسه، این روستا همچنان درگیر مسائل کوچک و بزرگی است که این سابقه ارزشمند را کمرنگ کرده است، بازاری فرسوده و زشت، عرض کم جاده که تاکنون منجر به فوت و نقص عضو بسیاری از مردم و از جمله دانش‌آموزان مدرسه یاد شده گردیده، عدم جمع‌آوری زباله با وجود تاکید فرماندار رودسر بر پیگیری این مهم از سوی دهیاران در حالیکه به تازگی کارخانه بازیافت زباله در رودسر دوباره آغاز بکار کرده، سرقت‌های پی در پی در سال گذشته و احساس ناامنی ایجاد شده در میان مردم که البته این موضوع طی نامه‌ای از سوی اهالی به اطلاع کلانتری کلاچای رسیده اما گویا این پاسگاه برای گشت‌زنی توسط خودروی پلیس از نداشتن سهمیه بنزین رنج می‌برد، عدم وجود روشنایی کافی در مسیر جاده عبوری این روستا که محل اصلی تردد خودروهای منتهی به اشکورات می‌باشد و موضوعات دیگر.

حال مردم روستا از اعضای محترم شورای اسلامی و دهیار بی‌بالان که به ظاهر اختلافاتشان را کنار گذاشته‌اند درخواست دارند که با وفاق و همدلی و به دور از تنش، فقط و فقط به مشکلات روستای خود بیندیشند و دیگر هیچ. به طور حتم برای مشکلات مطرح شده راه‌حل‌هایی نیز وجود دارد به طور مثال برای بحث امنیت روستا می‌توان به مانند گذشته از نگهبان محله استفاده کرد و یا با اقدامات قانونی از پلیس پیشگیری برای حل این موضوع کمک خواست، برای بحث زباله نیز می‌توان با نامه‌نگاری‌های پی در پی جزو اولین روستاهایی بود که زباله‌اش را به کارخانه کمپوست انتقال داده ‌شود، البته در همین راستا با یکی از دهیاران روستاهای اطراف گفت‌وگویی داشتم که وی تنها راه حل این مشکل را پیگیری و سماجت اعضای شورا و دهیار هر محل عنوان کرد، البته به نظر می‌رسد نه تنها مردم محل بلکه اعضای شورا نیز با کاغذ و قلم بیگانه‌اند و تنها می‌خواهند موضوعات را کدخدامنشانه حل کنند، البته این روش در بسیاری از موارد جواب می‌دهد اما نه در همه موارد.

مردم می‌بایست حتی کوچکترین درخواست‌های خود را بصورت کتبی از اعضای شورا بخواهند تا آنان نیز با اعلام دستور به دهیار در راستای حل مشکلات گام بردارند و صد البته نیز شورای محل می‌بایست طرح‌ها و برنامه ها و اهداف کوتاه و بلندمدت خود را طی اعلامیه‌های مختلف با مردم در میان بگذارد تا مردم نیز به آنان کمک کنند که گویا مسئولین این محل این موضوع را بطور کلی فراموش کرده‌اند و به طور حتم تا زمانیکه اعضای شورا فقط منتظر آمدن درخواست مردم و صرفا مهر زدن نامه آنان باشند، حتی 90 سال دیگر هم این روستا به همین شکل باقی خواهد ماند.

گزارش از مجتبی عابدینی


انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: