• دوشنبه ۲۶ دی ماه، ۱۳۹۰ - ۱۵:۳۰
  • دسته بندی : اجتماعی
  • کد خبر : 9010-27489-5
  • خبرنگار : 1
  • منبع خبر : رشت

کشتی گیله‌مردی در فهرست آثار ملی کشور به عنوان یک اثر معنوی به ثبت رسید

 

كشتي گيله‌مردي كه از سوی حوزه فرهنگی و پژوهشی اداره‌کل میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری استان گیلان در فهرست میراث فرهنگی ناملموس (میراث معنوی) کشور در همایش ملی ثبت آثار تاریخی، معنوی و طبیعی کشور که از پنجم تا هشتم دی ماه سالجاری در قشم برگزار شد، به ثبت رسید.

به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) - منطقه گيلان و به نقل از امور فرهنگی و ارتباطات اداره‌کل میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری استان گیلان، در چهارمین همايش شوراي عالي سياستگذاري ثبت ميراث ‌فرهنگي کشور، ورزش کشتی گیله مردی در فهرست آثار ملی کشور به عنوان یک اثر معنوی در فهرست ملی میراث فرهنگی ناملموس (میراث معنوی) ثبت شد.

کشتی گیله‌مردی از ورزش‌های باستانی گیلان است که رد‌پایش از قرن چهارم هجری در تاریخ کشورمان برجای مانده است. نحوه‌ی برگزاری کشتی گیله‌مردی اینگونه بوده؛ یکی دو روز پیش از برگزاری مسابقه با ساز و نقاره به دوستداران این ورزش بومی اطلاع می‌دادند تا پهلوانان و کسانی‌ که مایل بودند در این مسابقه شرکت کنند و جایزه مسابقه را تعیین می‌کردند که شامل؛ حیوانات اهلی به خصوص گاو نر (ورزا) بود.

نحوه‌ی به میدان آمدن کشتی‌گیران؛ کشتی‌گیران غالباً به صورت گروهی وارد میدان می‌‌شوند و لاسپاره می‌پوشیدند که نشانه آمادگی‌شان برای گرفتن کشتی و نوعی حریف طلبیدن بود و معمولاً هر گروهی یک بزرگتر یا میدان‌دار دارد؛ که آماده‌ی برگزاری آیین نیایش می‌شوند.

در ابتدا فرد میدان دار رو به جنوب (قبله) می‌پرد تا آمادگی جسمانی خود را نشان دهد و سعی می‌کند پاها را به دست‌ها نزدیک کند. سپس به ترتیب همه گروه اینکار را انجام می‌دهند و دوباره نظم گرفته  و رو به شرق می‌پرند (مرقد امام رضا(ع)) و ادای احترام می‌کنند. در مرحله آخر نیایش میدان‌دار با کسب اجازه از مسوول برگزاری مسابقات، رخصت طلبیده و با گروهش به یک قسمت از اطراف میدان کشتی رفته و می‌نشیند.

در اهمیت نیایش همین بس که همه‌ی کشتی‌گیران‌، حتی سر پهلوان باید این مرحله را بگذرانند. هر کشتی‌گیری هماورد خود را با زدن دو کف دست در جلوی کشتی‌گیر دیگر به مبارزه دعوت می‌کند.

فنون کشتی گیله مردی؛ سیبیل توکی، پسا لنگ، تک موشت، سر جیگیر، سرفوشان، دس به لنگ، دس به چکره، ران پوشی.

برنده به کسی گفته می‌شود که به غیر از کف پاها کلیه اعضای بدنش نباید با زمین ارتباط برقرار کند.

سابقه کشتی گیله مردی مربوط به هزاره‌های کهن است. مقدسی در احسن التقاسیم در قرن چهارم هجری می نویسد: ایشان (گیلکان) در آن دشت هفته بازارها دارند، برای هر دیه یک روز نهاده‌اند. پس از پایان بازار زنان و مردان به جایگاه کشتی گرفتن (کشتی‌گیران) روند داور در آنجا بر نشسته، طنابی بدست گرفته هرکس پیروز شود گره‌ای بر آن می‌بندد.

سید ظهیرالدین مرعشی در کتاب گیلان و دیلمستان می‌نویسد: «چنانچه رسم مردم دیلم است که جوانان روغن بر خود بمالند و فراغت می‌جویند و غذاهای لذیذ می‌نوشند و از گوشت و روغن و عسل و مثل هذا تا قوی گردند و زور زیاده شوند تا چون با دیگری در آویزند کشتی گیرند، مقاومت توانند کرد و آن را داشت می‌نامند». کشتی  گیله مردی را در گذشته موشتی کشتی (کشتی همراه با ضربات مشت) می نامیدند.

این ورزش پیشنهادی از سوی حوزه فرهنگی و پژوهشی اداره‌کل میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری استان گیلان در فهرست میراث فرهنگی ناملموس (میراث معنوی) کشور در همایش ملی ثبت آثار تاریخی، معنوی و طبیعی کشور که از پنجم تا هشتم دی ماه سالجاری در قشم برگزار شد، به ثبت رسید.

به گزارش ايسنا از 26 اثر پیشنهادی اداره کل در این همایش 25 اثر در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.


انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: